Like a spinal chord

Timยืนประจันหน้ากับJasonในตรอกมืดของ Gotham ฝนหน้าหนาวตกลงมาไม่ขาดสาย สายฝนเย็นเยือกสาดลงบนร่างของทั้งสอง ปลายมีดหยักโค้งของร่างสูงจ่อเข้าที่คอของอีกฝ่าย ทว่าที่อกของเขาเองก็มีปลายปืนจี้อยู่เช่นกัน คนทั้งสองไม่มีใครขยับ มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆจากการต่อสู้ยาวนาน เลือดสูบฉีดจนได้ยินเสียงดังตุบๆในหู

“นายทำไม่ได้หรอก Tim ทิ้งปืนซะเถอะ” Jasonพูดขึ้น เขาแสยะยิ้ม ปลายมีดยังคงกดอยู่ที่คอหอยของTim แต่อีกฝ่ายไม่ขยับสักนิด Jasonนับถือในความเข้มแข็งของร่างเล็ก เขายกมือขึ้นถอดหน้ากากตัวเองออกช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าใสที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากสีแดง

“นายไม่มีทางยิงฉันหรอกTim” เขาพูดขึ้นอีก พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ

“นาย ไม่รู้จัก…ฉัน” Timตอบในที่สุด เสียงที่หลุดออกมา เสียงลอดไรฟันเบาจนแทบไม่ได้ยิน ภายใต้หน้ากากคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน Jasonสูงกว่าเค้าซักสี่นิ้วเห็นจะได้ ใบหน้าคมมีแววอ่อนล้า แต่ดวงตาสีฟ้าใส…อาจจะใสกว่าตาของDickซะอีก กำลังจ้องมองเขาเหมือนจะทะลุเข้าไปถึงกระดูก Jasonพูดถูก เขาไม่มีทางเหนี่ยวไกปืนได้ เขาไม่ได้ถูกฝึกมาให้ฆ่า เขาเป็นฮีโร่ ไม่ใช่ฆาตกร เขาไม่เหมือน ….

“นายไม่เหมือนฉัน”  Jason ยิ้ม “Robin ไม่ฆ่า ถ้านายทำก็ไม่ต่างอะไรไปจากฆาตกร อย่างงั้นใช่มั้ย? ที่เขาสอนนาย?” ริมฝีปากบางเม้มแน่น เขาเกลียดเวลาที่ถูกอ่านออกแบบนี้ที่สุด บ้าชะมัด

Jasonใช้มืออีกข้างจับปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ที่หน้าอกตัวเอง ดึงมันออกมาจากมือTimอย่างง่ายดาย ก่อนจะทิ้งมันลงพื้น ไม่มีประโยชน์ที่จะสู้กัน ร่างบางปล่อยให้อีกฝ่ายแย่งปืนไป แม้ปลายมีดคมยังจ่ออยู่ที่คอของตัวเอง

“นายบอกว่าฉันไม่รู้จักนาย Tim แต่ดูนายสิ” หลังมือที่สวมถุงมือของJasonลูบเบาๆ บนแก้มของร่างบาง สัมผัสเย็นเฉียบข้างแก้มส่งให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ฉันดูนายอยู่Tim ตอนที่นายสู้กับพวกนั้น ฉันอ่านนายออก นายไม่ระวังตัว…นายปล่อยให้ตัวเองล้มลุกอยู่กลางห่ากระสุนนั่น บอกสิว่าฉันคิดผิด … ลึกๆนายอยากให้ฉันกดปลายมีดนี่ลงลึกกว่านี้ ทำให้เรื่องนี้จบๆไปซะ” Jasonถอดหน้ากากของTimออกช้าๆ ภายใต้หน้ากาก ดวงตาสีฟ้าเหมือนกับของเขากำลังจ้องมองกลับมา “นายคิดว่านายกำลังทนทุกข์สินะ ไม่มีความหมายอื่นใดในชีวิตนอกจากเป็นโรบิน นายแทบทนมองหน้าตัวเองในกระจกโดยไม่มีหน้ากากนี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ ใส่หน้ากากเพื่อจะหนีความจริง นายกำลังเป็นเหมือนเขาอย่างช้าๆ แล้วนั่นก็ทำให้นายแทบคลั่ง”

ในใจของเขา Tim อยากให้ฝนตกลงมาหนักกว่านี้อีก ให้ภาพตรงหน้าพร่าเลือน ใบหน้าที่ไร้หน้ากากของตัวเอง เขาอยากหนีไปให้พ้นจากที่ตรงนี้เหลือเกิน

Jasonอ่านเขาทะลุปรุโปร่ง เขาเกลียดการถูกจ้องมองจากอีกฝ่าย ใช่แล้วเขาเกลียดJason เกลียดทุกสิ่งทุกอย่าง เกลียดDick ที่ทำหน้าขมขืน ตอนที่เห็นเขาใส่ชุดโรบินครั้งแรก เกลียด Bruceกับสายตาเหม่อลอยของเขาเวลาที่มองชุดของJasonที่ตั้งอยู่ในถ้ำ เมื่อเขาคิดว่าไม่มีใครมองอยู่ Bruce ทำหน้าเหมือนกลืนมีดแหลมๆเข้าไปซักพันเล่มอย่างนั้น ที่ร้ายที่สุดเขาเกลียดตัวเองที่ต้องเป็น Robin แทนที่ Jason  

“นายต้องการอะไรจากฉัน!!!”  Tim เค้นเสียงถาม เขาเบือนหน้าหันมองทางอื่น แต่อีกฝ่ายไม่ยอม มือแกร่งบีบหน้าเขา ดึงให้มาสบตา “นายไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้ซักนิด….” เจสันกระซิบเขาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้อีกฝ่าย “ก็แค่จะบอกอะไรซักอย่าง ทิม กับแค่แม่นายตาย พ่อนายถูกฆ่า มันก็แค่เท่านั้น นายคิดว่านายทุกข์แสนสาหัส จนแทบบ้าแต่นายไม่ใกล้เคียงซักนิด นายไม่เคยถูกหักหลัง ไม่เคยถูกลืม ไม่เคยไม่กล้าหลับตาลงนอนในทุกคืน เพราะกลัวว่าตื่นเช้ามาแล้วตัวเองจะหายไป …
ฉันมองนาย ทิม เตะต่อยอย่างบ้าระห่ำ ภาวนาให้ใครซักคนยิงถูกนาย นายจะได้หลุดจากเรื่องบ้าๆนี่ซักที บอกตามตรง มันน่าสมเพชสุดๆเลย….” เมื่อพูดจบ Jason แนบริมฝีปากกับอีกฝ่าย ริมฝีปากร้อนทั้งที่อากาศรอบตัวเย็นจัด Tim ไม่ได้หลับตา ไม่ได้พลักร่างสูงออก สมองเขายังคงคิดถึงสิ่งที่ Jason พูด ความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีมีดที่ทำจากน้ำแข็งปักอยู่ในอก น้ำแข็งที่เหมือนจะไม่มีวันละลายหายไปได้ อัลเฟรดเคยพูดว่าแล้วทุกอย่างก็จะดีขึ้น แต่มันไม่เคยเป็นแบบนั้นซักครั้ง Bruce ไม่เคยดีขึ้น Jason ไม่เคยดีขึ้น เขาเอง ก็ด้วย ทุกคนติดอยู่ในวงเวียนของโศกนาฏกรรมซ้ำซาก นั่นทำให้เขาอยากจะหัวเราะขึ้นมา มือร่างบางยกขึ้นกำปลายมีดที่จ่ออยู่ที่คอตัวเอง Jasonผละออก มองตามมือของร่างบาง

Timหลับตา ปล่อยให้สายฝนไหลผ่านเปลือกตาก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งเรียกสติของตัวเอง เขามองหน้าJason ก่อนจะยิ้มมุมปาก “นายบอกว่าสมเพชฉัน อย่างงั้นซินะ” Tim กำมีดแน่นขึ้นอีก คมมีดบาดถุงมือจนปลายมีดเย็นสัมผัสกับผิวมือ เลือดสีแดงไหลซึมลงมาตามด้ามมีด “ฉันปล่อยให้นายถือมีดจ่อคอฉัน โดยที่ฉันไม่มีอาวุธในมือ นายคิดว่าเพราะฉันอยากตาย แต่นายคิดผิด” ร่างบางพูด เขาจ้องตาอีกฝ่าย

“ฉันรู้ นายไม่ฆ่าฉันหรอก Jay… นายทำไม่ได้ แม้นายอยากกลับมาแทนที่ฉัน อยากมายืนตรงที่ฉันยืน แต่นายไม่มีวันได้อย่างงั้น ต่อให้ฉันตาย นายก็ไม่มีวันได้กลับมาเป็นโรบินอีก จะมีเด็กคนอื่นมาแทนที่ฉัน แต่แน่นอนว่าไม่ใช่นาย นายถลำลึกไปไกลเกินกว่าจะคลำทางกลับมาได้ นายก่อปัญหาให้ Bruce นายทำเรื่องเลวๆ ลากเขาออกไปหลายต่อหลายครั้ง หวังให้เขาจับนายได้ซักครั้ง เหมือนสมัยก่อนตอนที่นายกลายมาเป็นโรบินสินะ นายหวังให้เขากล่อมนาย เปลี่ยนใจนาย ดึงนายกลับมาเป็นJasonคนเดิม แต่นั่นไม่มีวันเกิดขึ้นและนายก็รู้ดี….”  Jason กัดริมฝีปากตัวเอง คำพูดของร่างบางที่ตอกกลับมาทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก

“นายฆ่าฉันไม่ได้ Jason…ทำไมน่ะเหรอ เพราะ นายทนให้มีชุดของฉันไปวางอยู่ข้างๆชุดนายไม่ได้ไงล่ะ” Tim ยิ้มให้อีกฝ่าย รอยยิ้มขมขื่น
Jason ชักมืดออกจากมือร่างบาง คมมีดปาดมือของอีกฝ่ายเป็นแผลยาว เขาผงะถอยออกจากร่างเล็กของRobinไปสู่เงามืดของตึก แต่มันช้าไป Tim เห็นสายที่เจ็บปวดของ Jason แววตาสีฟ้าใสไหววูบด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย

“ทีนี้ใครกันแน่ที่น่าสมเพชกว่ากัน?” 

“…. ฉันเกลียดนายชะมัด” เสียง Jason ดังออกมาจากความมืดของตัวตึก

“ ฉันก็เหมือนกัน” Tim ตอบ เขาเตะปืนที่ยึดมาจากJasonขึ้นจากพื้น เก็บมันเข้ากระเป๋า ฝนค่อยๆซาลงและอีกไม่กี่ชั่วโมงจะเช้า ร่างบางเปิดวิทยุติดตามตัว เสียงสัญญาณ ของOracle ดังขึ้นเป็นระยะข้างหู เขารายงานสถานการณ์ให้เธอฟัง ไม่ได้พูดว่าเขาเจอ Jason

เมื่อเงยหน้าอีกครั้ง ร่างสูงก็หายไปแล้ว Tim ก้มลงเก็บหน้ากากของตัวเองที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมเหมือนเดิม …. Jason ยังคงพูดถูก เขาแทบทนมองหน้าตัวเองที่ไม่มีหน้ากากสวมอยู่ไม่ได้ ไม่มีความหมายใด ไม่มีอะไรอื่น นอกจากเป็นRobin

- End --