Entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Blodwen จ้ะ 

[Blodwen] Tatsumi 001-  All she needed was a four letters word.

 

"ทัตซึมิ คุณรักฉันรึเปล่า"

ผมเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำถามจากปลายสาย

 เมื่อหันมองตัวเลขดิจิตอลบนโทรศัพท์สำนักงาน ผมพบว่าเธอถือสายรอผมเกือบยี่สิบนาทีเต็มเพียงเพื่อถามคำถามนี้

 

"รักครับ"

ผมตอบ เธอเงียบไปครู่ใหญ่ ระหว่างนั้นผมหมุนปากกาในมือ สายตาไล่อ่านรายงานการประชุมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ไม่มีเสียงตอบรับจากคู่สนทนา

 

"ที่รัก ผมรักคุณครับ"

ผมย้ำอีกครั้ง พลางนึกภาพร่างบอบบางของเธอยืนพิงเคาน์เตอร์ในครัว ใช้นิ้วม้วนสายโทรศัพท์ไปด้วย

เธอมักจะกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เวลาใช้ความคิด

ถ้าเพียงแต่ผมจะเข้าใจสักนิดว่าเธอคิดอะไรอยู่

 

"คุณไม่ได้ยืมมาใช่มั้ย?”

 

เธอถามขึ้นอีกครั้ง หลังจากเงียบไป

 

"ยืม?"

 

"ที่คุณพูด เวลาที่คุณพูดว่ารักฉัน ฉันรู้สึกเหมือนคุณยืมมันมาจากที่ไหนซักแห่ง"

 

ผมวางปากกาลง ถอดแว่นออก ไม่เข้าใจว่าภรรยาของผมเอาความคิดเช่นนี้มาจากไหนแน่

 

"เปล่าครับ ผมไม่ได้ยืมคำนั้นมาจากไหน ผมคิดของผมเอง"

 

"ค่ะ" เธอตอบรับเสียงแผ่ว เธอนิ่งเงียบไปอีกนาน แต่ยังไม่วางหูโทรศัพท์

 

"ที่รัก ให้ผมกลับไปรับคุณตอนกลางวันดีมั้ย บางทีเราน่าจะทานข้าวกลางวันด้วยกันนะ"

ผมเสนอ ระยะทางระหว่างที่ทำงานกับที่บ้านใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาที ผมสามารถรับเธออกมากินข้าวกลางวันด้วยกันสบายๆ

 

เธอเงียบไปพักหนึ่ง

 

"อย่าดีกว่าค่ะ" เธอตอบ

 

"คุณมีเวลาพักแค่แป๊บเดียวเอง อีกอย่างฉันเศร้าทุกทีเวลาต้องแยกกับคุณ"

 

แม้จะแค่ไม่กี่ชั่วโมง อย่างนั้นน่ะหรือ…

 ผมคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา

 

"ครับ" ผมตอบรับ "ถ้างั้น เลิกงานแล้วผมจะรีบกลับบ้านไปหานะ"

 

ผมพูดก่อนจะวางสาย

 

เย็นวันนั้น เมื่อกลับถึงบ้าน ผมพบเธอกำลังหลับอยู่บนโซฟา ใบหน้าหวานแบบลูกครึ่งที่ผมหลงใหลหลับสนิท

คิ้วเรียวของเธอขมวดเข้าหากัน ผมนั่งลงข้างเธอ เอื้อมมือปัดผมสีน้ำตาลอ่อนที่ตกลงมาปรกใบหน้าออก

ใต้ตาเธอแดงช้ำ ...  เธอเพิ่งร้องไห้อย่างไม่ต้องสงสัย

 

ผมถอนหายใจ ก่อนจะโน้มตัวลงจูบแก้มเธอ

"ผมรักคุณนะ” ผมกระซิบเบาๆ

 

ตอนนั้นผมไม่รู้เลยจริงๆ ว่าเธอไม่ได้ยินคำพูดของผม

ผมหมายถึง แน่อยู่แล้วเธอหลับอยู่

 .. แต่แม้เธอจะตื่น  ผมก็ไม่คิดว่าเธอจะได้ยินมัน

 

"แล้วเกิดอะไรขึ้น" ชีล่าถามขึ้นหลังจากนิ่งรับฟังมาพักใหญ่

 

 ที่เคาน์เตอร์ในบาร์ มีเพียงเราสองคนนั่งอยู่ เธอนั่งข้างผมเท้าคางฟังเรื่องที่ผมเล่า เสียงเพลงจากบนเวที เงียบไปแล้ว วงดนตรีกำลังเก็บของลงจากเวที ถัดจากนั้นไม่ไกล ผมเห็นเอเซนนั่งอยู่เธอถือกีตาร์รูปทรงประหลาดที่ผมไม่เคยจำชื่อได้ไว้ในมือ

 

ผมหันหน้ากลับมาหาหญิงเจ้าของบาร์ เธอกำลังรอฟังต่อ นิ้วมือเรียวยาวของเธอหมุนที่รองแก้วเล่น แต่สายตามองผม

 

"หลังจากนั้นไม่กี่เดือน เธอโทรหาผมที่ทำงาน ถามคำถามเดิม" ผมเล่าต่อ พลางใช้นิ้วชี้ดันแว่นให้เข้าที่

 

"ผมตอบเหมือนเดิม แต่พอตอนเย็น ผมกลับถึงบ้าน..."

 

"เธอก็ไม่อยู่แล้ว" ชีล่าต่อให้

 

ผมพยักหน้า

 

"นั่นเป็นวันเดียวกับที่คุณเปิดร้านนี้" ผมบอกเธอ ชีล่ายิ้มออกมา เวลาเธอยิ้มตาเธอจะหรี่ลง ที่ปลายหางตาปรากฏรอยเล็กๆ ชวนมอง

 

"ฉันจำวันนั้นได้ คุณมาตั้งแต่ร้านเปิด ไม่พูดไม่จา นั่งปักหลักอยู่ตรงนั้น" เธอพเยิดหน้าไปทางมุมร้าน

"ดื่มหนักตั้งแต่บาร์เปิดยันปิด เมาไม่รู้เรื่อง ต้องให้คนช่วยลากกลับ ตัวปัญหาน่าดู แต่ก็ยังดี ตอนนั้นฉันคิดว่าถ้าเมืองนี้มีขี้เมาแบบคุณอีกซักคนสองคน ร้านฉันต้องไปได้ดีแน่ๆ"  

 

"ร้านคุณก็ไปได้ดีนี่" ผมตอบ หันหน้าไปอีกทาง ไม่ไกลจากเวที จิตรกรนั่งอยู่กับแชลลี่ ชีน จิตกรกำลังยกแก้วดื่มไม่ยั้ง ส่วน ชีน หมอนั่นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาซะให้ได้... หรือร้องไปแล้วก็ไม่รู้

น่าอิจฉา คนที่คิดอยากจะร้องไห้ ก็ร้องได้

 

"เสียมารยาทจริง! เขาไม่ใช่ชี้เมาซักหน่อย เป็นลูกค้าเจ้าประจำเฉยๆย่ะ"  เธอตีแขนผม  ผมหัวเราะเบาๆ หันกลับมาหาเธอ

 

"วันนั้นผมดื่มหนัก หนักที่สุดในชีวิต"

 

"ใช่ เพราะหลังจากนั้น นานๆทีคุณถึงจะโผล่มา แล้วก็นะ ฉันจำได้ว่าเช้าวันถัดมาฉันไปที่ธนาคารเพื่อเปิดบัญชี เจอคุณใส่สูทผูกไทมาดนายธนาคาร พนักงานดีเด่นด้วย แทบช๊อกแนะ" ผมยิ้มให้กับความเห็นของเธอ

 

"ใช่ วันถัดมาผมตื่นเช้า ล้างหน้าแปรงฟัน ไปทำงานตามปกติ ปกติจนผมกลัวตัวเองเลย" ผมตอบเธอ ยกแก้วเหล้าขึ้นหมุน น้ำข้างในหมดไปนานแล้ว ผมยกแก้วขึ้นเป็นสัญญาณเรียกบาร์เทนเดอร์

 

"เหมือนเดิมครับ" ผมบอกเมื่อเขาเดินมาใกล้ บาร์เทนเดอร์หนุ่มพยักหน้า เขาหันไปเติมเหล้าให้ผม

ชีล่าถามต่อ

 

"คุณไม่ได้ตามหาเธอ?"

 

"ไม่"

 

"ทำไมล่ะ"

"เพราะผมไม่รู้จะทำยังไง" ผมถอนหายใจ ชีล่ายังคงจ้องหน้าผมอย่างคาดคั้น

 

"ผมไม่รู้จะทำยังไงหากผมพบเธอ ผมไม่รู้จะจัดการกับเธอยังไง" แก้วเหล้าถูกนำมาเสิร์ฟให้ตรงหน้า ผมยกมันขึ้นจิบเบาๆ

 

"ฉันไม่เข้าใจ คุณรักเธอ นั่นไม่พอหรือ?"

 

"คุณก็รู้ว่าแค่รักไม่พอ ไม่งั้นคุณคงไม่มาอยู่ที่นี่" ผมหันไปยิ้มให้เธอ ชีล่านิ่งกับคำตอบของผม เธออนุญาตให้ผมเห็นแววตาวูบไหวแสนเศร้านั้นเพียงชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มออกมา

 

"ทัตซึมิ อย่ามาทำรู้ดีน่า" 

 

"ผมไม่รู้หรอก คุณไม่เคยเล่าเลยซักครั้ง" ผมตอบ

 

"ไม่มีเรื่องให้เล่านักหรอก กลับมาเรื่องของคุณดีกว่า" ชีล่าเบนเรื่องกลับมาที่ผม

 

"เธอไม่เหมือนคนอื่น" ผมต่อเรื่อง

 

"ทุกครั้งที่ผมกอดเธอ เธอดูเจ็บปวดเหมือนจะตายซะให้ได้ .."

 

"ก็คุณมันซาดิสม์นี่ ทัตซึมิ" เธอพูด มองผมด้วยท่าทีขบขัน ก่อนจะยกแก้วค๊อกเทลของเธอขึ้นดื่มบ้าง

"ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย!!"

 

"ฉันล้อเล่นน่า ว่าต่อไปสิ"

 

ผมมองมือซ้ายของตัวเอง แหวนแต่งงานถูกถอดออกนานแล้ว แต่ในบางครั้งกลับรู้สึกเหมือนมันยังคงสวมอยู่บนนิ้วผมไม่ได้หายไปไหน

 

 เวลาผ่านไปชั่วครู่ นานพอให้ผมรวบรวมคำพูดที่พอจะอธิบายถึงอดีตภรรยาของผม ถึงความทรงจำระหว่างเรา

 

"อย่างที่คุณพอจะรู้ เธอโศกเศร้าอยู่เสมอ คุณบอกได้เวลาคนที่คุณรักเจ็บปวดจริงไหม นั่นล่ะ ที่แย่ที่สุดก็คือ เวลาที่ผมกอดเธอ ผมรู้สึกเหมือนอ้อมกอดของผมเป็นพิษต่อเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็กอดผมแน่นเหมือนผมเป็นสิ่งสุดท้ายบนโลก

 ผมบอกรักเธอบ่อย  บ่อยเท่าที่เธอต้องการ แต่เหมือนมันไม่เคยพอ บางครั้งเวลาผมบอกรักเธอ เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมาซะตรงนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็คะยั้นคะยอให้ผมพูด"

 

 ผมหมุนแก้วเหล้าในมือ ใบหน้าอดีตภรรยาที่ไม่ได้พบมาสามปีกว่ายังคงแจ่มชัดในความทรงจำ คุณไม่มีทางลืมดวงตาเศร้าๆของเธอได้ ไม่มีทางเลย

"ผมไม่เคยเห็นใครเศร้าได้ขนาดนั้น ความเศร้าขนาดหนักของแท้ เข้มข้นจนผมท้อใจ... ผมเคยคิดจะฆ่าเธอด้วยซ้ำตอนเราอยู่ด้วยกัน"

 

ชีล่านิ่งเงียบไป ผมหันไปมองเธอ ดวงตากลมโตของเธอจ้องมองผมเหมือนไม่ไว้ใจ

 

"ผมทำไมได้หรอกน่า ก็แค่ความคิดชั่ววูบ ที่ผมจะบอกคุณก็คือ เธอเศร้าขนาดหนักในช่วงครึ่งปีหลังที่เราคบกัน แล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้เลย" 

 

ผมยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม รู้สึกถึงความร้อนของของเหลวในแก้วไหลผ่านลำคอ เวลาผ่านไปหนึ่งหรือสองนาที ที่ไร้คำพูด ชีล่าไม่ตอบอะไร เรานิ่งเงียบ บนเวที เอเซนเริ่มเล่นเครื่องดนตรีของเธอ ผมไม่รู้ว่าเพราะเป็นเครื่องดนตรีนั้น หรือเพราะตัวเธอกันแน่ แต่ทำนองที่ออกมาชวนให้นึกถึงคู่รักโบราณที่พลัดพรากตลอดกาล ผมไม่เข้าใจว่าสิ่งใดบนโลกจะพาให้สาวอายุน้อยอย่างเอเซนเล่นเพลงที่ให้ความรู้สึกปวดร้าวได้ขนาดนี้

 

"ทัตซึมิ บอกฉัน คุณรักเธอหรือเปล่า" ชีล่าถามขึ้น แทรกทำนองเพลงเศร้าโศก ผมเบือนหน้ากลับมามองเธอ

ดวงตาสีเทาเจือฟ้าของเธอมองตาผม ผมคุ้นชินกับแววตาแบบนี้ของเธอ เธอมักจะมองคุณแบบนี้เวลาที่เธออยากให้คุณตอบคำถามที่สำคัญมากๆ  สี่หรือห้าวินาทีได้ที่เราจ้องตากัน เหมือนทุกๆครั้ง ครั้งนี้ผมเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน

 

"บางครั้ง ผมก็รู้สึกว่าตัวผมเอง เป็นคนที่ทำให้เธอเจ็บปวด" ผมบอกเธอ

 

 "คุณไม่ได้ตอบคำถามฉัน"

 

ผมอยากยิ้มให้เธอ แต่ยิ้มไม่ออกอีกแล้ว ได้แต่ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอีกครั้ง เธอรู้ว่าผมจะไม่ตอบคำถามนั้น แต่นั่นก็มากพอสำหรับเธอแล้ว

 

 ชีล่าพับที่รองกระดาษแบ่งครึ่งก่อนจะวางมันคว่ำลงบนโต๊ะ ผมเหลือบมองเธอ จากที่หันมองผมอยู่เธอเบือนหน้ามองตรงไปข้างหน้า ข้างฝาหลังเคาน์เตอร์ มีโปสการ์ด แขวนห้อยอยู่หลายใบ ผมเดาว่ามันมาจาก คนรักที่อยู่ห่างไกลของเธอ อย่างที่ผมบอก ผมไม่รู้เรื่องเธอ ได้แค่คาดเดาไปเองทั้งนั้น  เธอนั่งเงียบอยู่หลายนาที จนผมไม่แน่ใจว่าเธอกำลังคิดเรื่องผม หรือเรื่องของตัวเองกันแน่  แต่แล้วเธอก็พูดขึ้นมา

 

"ฉันรู้ว่าแค่ความรักมันไม่พอ ทัตสึมิ แต่ฉันไม่ก็เคยหันหลังให้มัน" ผมคิ้วขมวดหันมองเธอ ด้วยความประหลาดใจ

"ผมพยายามแล้ว ผมทำทุกอย่าง ตอนที่เราคบกัน..."

"แต่ตอนทีเธอจากไป คุณไม่ได้ทำอะไรเลย" ชีล่าแย้ง เธอหันมามองผม ดวงตาสีอ่อนของเธอซ่อนแววเศร้าโศก แต่ไม่ใช่เพื่อตัวเธอเอง 

"เธอต้องการคุณทัตสึมิ เธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ"

"แต่ผมทำให้เธอเจ็บปวดนะ" 

"ใช่ค่ะ ถึงคุณจะทำให้เธอเจ็บปวด เธอก็ยังต้องการคุณ ผู้หญิงน่ะเป็นแบบนั้นแหล่ะ แต่มันไม่เหมือนกันสำหรับคุณ ถึงไม่มีเธอคุณก็ยังมีชีวิตอยู่ได้" ดวงตาของเธอวูบไหว เธอหรี่ตามองผม สีหน้าเศร้าสร้อย ก่อนจะพูดประโยคต่อไป

 

"เพราะฉะนั้น คุณถึงได้โล่งใจ ตอนที่เธอจากไป" เมื่อเธอพูดจบ เพลงหยุดลง ผมรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวลด

น้อยลงจนเกือบหายใจไม่ออก เธอยิงเป้าตรงประเด็น ทว่ามันไม่ใช่การโจมตี ไม่ใช่แม้กระทั่งการเตือนสติ เธอเพียงแค่พูดมันออกมา

 

ความเงียบงันจู่โจมแช่มช้า ผมได้ยินเสียงปรบมือให้กับเพลงบนเวที ได้ยินเสียงคนพูดคุย ได้ยินเสียงเอเซนดีดเครื่องดีดของเธอลองโน้ตเพื่อเล่นเพลงถัดไป แต่เสียงเหล่านั้นฟังดูห่างไกลมากกว่าจะอยู่ในห้องเดียวกัน ผมเท้าศอกกับเคาน์เตอร์ ยกมือปิดหน้า รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรซักอย่างจุกอยู่ที่คอ

 

ผมทิ้งเธอ ผมบอกว่ารักเธอ แต่ผมก็ทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง  

 

“อย่าคิดมากทัตสึมิ ฉันรู้ว่า คุณรักเธอจริงๆ อย่าได้สงสัย อย่าโทษตัวเอง” ชีล่าพูดขึ้น น้ำเสียงปลอบโยน

 

“คนเราคิดกันไปเองว่าถ้ารักแล้วต้องทนได้ทุกอย่าง ต้องสู้จนถึงที่สุด ต้องเสียสละทุกสิ่ง แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป อย่าสร้างอิมเมจของความรักขึ้นมาเอง เชื่อความรู้สึกของตัวเองขณะที่รักก็พอแล้ว ไม่ใช่ความรักของทุกคนหรอกที่เพอร์เฟคเหมือนในนิยาย คนส่วนมากยอมแพ้ในท้ายสุด แต่นั่นไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่ได้รัก หรือไม่เคยรัก”

 

“น่าเจ็บใจชะมัดเลย” ผมบอก ไม่ได้เงยหน้ามองเธอ แต่กลับรู้สึกถึงรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของชีล่า รอยยิ้มเงียบงันที่ไม่อาจมีสิ่งใดแตะต้องได้

 

“ค่ะ”

ชีล่าไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอรู้ว่าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว

 

ผมฟุบหน้าลงบนเคาร์เตอร์ ฟังเสียงเพลงของเอเซน เธอกำลังเล่นเพลงเก่าของแนท คิงโคล ต้นฉบับเล่นด้วยเปียโน ทว่าเมื่อเล่นด้วยเครื่องดีด เพลงนั้นให้ความรู้สึกเหมือนผมยืนอยู่สุดปลายโลกที่อิมเมจของความรักนั้นอยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง เมื่อถึงท่อนร้อง ชีล่าร้องคลอตามไปเบาๆ อนุญาตให้มีเพียงผมที่ได้ยิน

  And Then one day

A Magic day he passed my way

And while he spoke of many things , fools and kings

This he said to me

"The greatest thing you'll ever learn is just to love and beloved in return"

 

.

.

.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

เรายืนอยู่หน้าร้าน เสียงเพลงในร้านเปลี่ยนเป็นเพลงจากวงดนตรี พวกเขาเล่นเพลงโคเวอร์ของ โอเอซิส บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากตอนที่เอเซนขึ้นเล่นไปคนละทาง  

 

 ข้างนอกร้าน ต้นซากุระ ต้นใหญ่ตั้งตระหง่าน ดอกสีชมพูบานสะพรั่งเต็มต้น ผมจำสีหน้าตื่นเต้นดีใจของภรรยายามที่รู้ว่าบ้านที่เราซื้อมีต้นซากุระใหญ่โตขนาดนี้อยู่ตรงข้าม รอยยิ้มของเธอล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งใดที่ผมรู้จัก

 

ดอกไม้ดอกหนึ่งหลุดจากต้น ปลิวลงมาตกตรงหน้าเรา ผมคว้ามันเอาไว้ ส่งให้ชีล่า

 

“ขอบคุณสำหรับคืนนี้” ผมบอกเธอ  

“ช่างไม่ลงทุนเอาซะเลย ทัตสึมิ” เธอบอกด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม แต่ก็รับมันไว้

“ใกล้จะวาเลนไทน์แล้วแท้ๆ”

“ยังไม่ถึงซักหน่อย ไว้ถึงตอนนั้นผมจะหาที่ดีกว่านี้มาให้คุณแล้วกัน” ผมตอบ

“ไม่ต้องลำบากหรอก อุดหนุนร้านฉันให้มากกว่านี้ก็พอ มีอย่างที่ไหนนั่งตั้งนานกินไปนิดเดียว เสียเวลาฉันชะมัด” เธอบ่นอุบ ตอนนั้นเองที่ผมพบว่าตัวเองกลับมายิ้มได้อีกครั้ง

 

 

ก่อนจากกันชีล่าหันมาถามผม

 “ทำไมอยู่ๆคุณถึงอยากคุยเรื่องนี้ล่ะ” คิ้วของเธอเลิกขึ้นเล็กน้อย“ฉันหมายถึงมันผ่านมาตั้งสามปี”

ผมเงียบไปครู่หนึ่ง นานเท่าที่คนถามจะสามารถทนรอได้

“ภรรยาของผมพยายามฆ่าตัวตายอีกแล้ว” แม้จะลังเล แต่ผมก็บอกเธอในที่สุด

“พี่สาวของเธอโทรศัพท์มาหาผมเมื่อคืนก่อน โทรมาขอความช่วยเหลือ”

 “ขอให้คุณไปดูอาการเธองั้นเหรอ” ชีล่าถามขึ้น

ผมส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“เปล่าครับ เขาขอร้องไม่ให้ผมส่งดอกไม้หรืออะไรก็ตามไปให้เธอในวันวาเลนไทน์ … หรือโอกาสไหนๆก็ตาม อาการของเธอจะแย่ขึ้นหากคิดถึงเรื่องผม”

ผมตอบ ชีล่าเม้มปาก เหมือนจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้

คำตอบของผมถูกปล่อยลอยค้างเติ่งในอากาศ ผมรู้ว่าคงไม่มีโอกาสได้พบอดีตภรรยาอีกแล้ว

ผมอยากขอโทษเธอ ผมอยากทำอีกหลายสิ่ง แต่มันสายเกินไป เปล่าประโยชน์ที่จะอาลัยอาวรณ์

 

เรายืนอยู่ข้างกันซักครู่ ก่อนที่ผมจะบอกลาเธอในท้ายสุด

 

เมื่อเดินถึงหน้าบ้านผมหันไปมองชีล่าอีกครั้ง เธอกำลังยืนเอามือไพล่หลัง เงยหน้ามองดอกไม้บนต้น สีหน้ายากจะอ่าน ชั่วขณะหนึ่งผมคิดในใจ ถ้าหากคนรักของเธอยืนอยู่ข้างเธอตอนนี้จะดีแค่ไหนกัน

 

 

[end part]

Author's Note : ก่อนอื่นขอขอบคุณ เทพหมี  ที่ยอมให้เราเอาเจ๊ชีล่า มาโซ (ฮา) มาเขียน คริๆ คิดว่าพ่อม่ายแม่ม่ายคู่นี้น่าจะเข้าใจกันได้ดี แล้วมันก็ออกมาเป็นที่พออกพอใจเราทีเดียว (หลัีงจากมองไปรอบบลอดเวนแล้วยังไงก็ต้องเจ้เนี่ยแหล่ะที่จะคุยเรื่องนี้ ฮ่าๆ) สองคนนี้อยู่เมืองนี้มานานแล้ว อย่างทัตสึมิน่าจะอยู่มาประมาณ ห้าปี ส่วนเจ้ก็ สามสี่ปี (ใช่ม่ะ) :)  อืม แบบนี้ล่ะโอเคแล้ว

อาแต่งได้แต่เรื่องแนวนี้ *กลิ้งหมุนตัว* แนวรักเนี่ยแหล่ะ ถูกแล้ว !!! (เหรอ)ทัตสึมิโศกได้อีก กรั้กๆ  แต่ถ้าคิดว่าตานี่ เป็นพวกที่ ปล่อยภรรยาที่มีแนวโน้มฆ่าตายให้หนีหายไปจากบ้าน โดยไม่ทำอะไรเลย ก็โคตรเลือดเย็นเลย (หึ) จริงๆมันก็คงไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่(ซะงั้น) แถมยังชอบขับรถชนสัตว์เป็นงานอดิเรกอีกด้วย (หึหึ *ขยับแว่น ปิ้งง* )   .... นั่นสินะ ไออิมเมจ ขยับแว่น ปิ้งง  นั่นแหล่ะถูกต้องแล้วล่ะ - -;;

อา แล้วก็ขอบคุณ เอเซน (อยากเขียนถึงให้มากกว่านี้ค่ะ เอาไว้โอกาสถัดๆไปนะ คิดว่าเป็นสาวเท่ๆ ที่น่าสนใจอ่ะ ) เพลง Nature boy ของแนทคิงโคง มันเป็นเพลงร้องคลอเปียโน ตอนแต่งก็นึกไม่ออกหรอกว่าถ้าใช้เครื่องนั่นดีดจะออกมาเป็นยังไง (คิดว่ามันคงแอบเพี้ยนนิดๆ แต่ก็เอาน่า ไม่เปนไรหรอก กรั้กๆ)   โอ้แล้วก็ขอบใจ จิตกร ก่ะชีน ที่มานั่งเมาร้องไห้กันอีกครั้ง (กร้ากๆ พวกนายก็นัดกันมาบ่อยๆแล้วกันนะ ขอโทษที่ไม่ขอก่อนนะจ้ะ) อุฮิ บ้านอยู่ใกล้บาร์เหล้านี่ดีจังแห้ะ


แปะแบนเนอร์ให้เจ๊มาโซ 

แล้วก็ ทัตซึมิก็มีแบนเนอร์นะยะ น้องเทียร์ทำให้ อุฮิ

สตาร์บัค (ห้ะะะ !!) เลยด้วย กรั้กๆ