Tatsumi 002 : 13-14 February
                

 "And she said"

Rating : PG 
Characters appear : ทัตสึมิ, อัลเบอร์โต้
Author’s Note : …จริงๆมันไม่ควรจะโพสเลยนะนี่ แบบว่ายังไม่เสร็จดี แต่อยากอัพแล้ว .. กร๊ากๆ  นี่เป็น series วาเลนไทน์ของทัตสึมิ ไล่ตั้งแต่คืน 13 ไปจนถึงจบปาร์ตี้บ้านคุณเคลย์ตัน .. แต่ Part นี้ยังไม่ได้ไปไหนเลย oTZ อือ จะอัพทั้งหมดน่าจะราวๆวันที่สิบกว่า oTZ แย่อ่ะ แย่ หรือถ้าซวยจัด อาจไ่ม่ได้อัพเลย =[]= ;; เอาเป็นว่า ช่างมันเถอะนะ 

         ทัตสึมิรู้สึกตัวกลางดึกของวันที่สิบสามกุมภา เขาได้ยินเสียงนกกลางคืนร้องอยู่ไม่ไกล .. นกกลางคืน ? ความคิดเขาสะดุดลงที่นกลางคืนอย่างไม่ทราบสาเหตุ ภาพนกฮูกตัวมหึมาผุดขึ้นในหัว นกยักษ์ยืนอยู่นอกตึกเขม่นมองผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาในห้อง สายตาจับจ้องเขา วินาทีที่ทัตสึมิย่างออกจากอาคารนี้ กรงเล็บแหลมคมคงจะตะครุบฉีกทึ้งเขาเป็นชิ้นๆอย่างไม่ต้องสงสัย ชายหนุ่มหันมองไปที่หน้าต่าง แน่อยู่แล้วไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของเขาเอง

         "อืมมม" เสียงครางของอีกหนึ่งร่างบนเตียงเรียกให้ทัตสึมิหันมอง
ไหล่ขาวนวลเนียนโผล่พ้นผ้าห่ม เธอเอื้อมมือมาโอบรอบเอวเขา เธอรู้สึกตัวตื่นแล้ว แต่ดวงตายังหลับพริ้ม สาวรุ่นหน้าหวาน สวยหยาดเยิ้ม สมกับราคาแพงลิ่วที่เขาเพิ่งควักเงินจ่าย ทัตสึมิกุมข้อมือเธอ พลิกคว่ำลงเพื่อมองนาฬิกาเรือนเล็กจิ๋วบนข้อมือบอบบาง เช่นกัน นาฬิกาเรือนเล็กประดับเพชรยี่ห้อไฮโซ ราคาน่าจะมากกว่าเงินเดือนเดือนหนึ่งของเขา เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาตีสองสิบนาที ทัตสึมิแกะมือของเธอออกจากรอบเอวเขาอย่างนุ่มนวลที่สุด เธอปรือตามองเขา ขนตายาวงอนเรียงเป็นแพกระพริบน่ามอง

"อีกนานกว่าจะเช้า คุณนอนต่อเถอะ" เขาบอกเธอก่อนจะลุกขึ้นยืน สอดส่ายสายตามองหาเสื้อผ้าที่ถูกถอดกองระเกะระกะบนพื้น

"ได้หรือคะ"สาวน้อยถาม

"อืม ผมจ่ายค่าห้องไว้ทั้งคืน" ทัตสึมิตอบ เขาเดินไปหยิบกางเกงมาสวม หล่อนยันตัวขึ้นมองตามเขา ผ้าห่มร่วงจากช่วงไหล่ลงมากองที่เอว เผยให้เห็นอกอวบอิ่ม และลำตัวท่อนบนขาวนวล สวยเปล่งไปทุกที่

"พรุ่งนี้คุณทำไร" เธอถาม น้ำเสียงง่วงงุน แต่ดวงตากลมโตมองเขาในความมืด

"งาน" ทัตสึมิตอบสั้นๆ

"พรุ่งนี้วาเลนไทน์ แถมยังวันเสาร์" เธอแย้ง พลางชันเข่าขึ้นกอด ท่วงท่าน่ามอง ไร้การปรุงแต่ง แม้ยากจะเชื่อ
"งานครับ" ทัตสึมิตอบเหมือนเดิม คำตอบชวนให้คิดว่าเขาไม่มีทางเลี่ยงงาน ทว่าความจริงก็คือ แม้จะเป็นวันหยุดธนาคาร แต่ทัตสึมิตั้งใจเข้าออฟฟิศพรุ่งนี้ จัดการงานคั่งค้าง หรือไม่ก็หาอะไรทำ เขาไม่อยากอยู่ว่างๆคนเดียวในวันวาเลนไทน์

"พรุ่งนี้หนูหยุดงาน" เธอกล่าวต่อ "วันแห่งความรัก อยู่กับแฟนทั้งวัน" เมื่อหันมองเธอ ทัตสิมิเห็นสาวน้อยยิ้มแก้มปริ เขาเพิ่งจ่ายเงินเพื่อนอนกับเธอ แต่เห็นได้ชัดว่านั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับความรักของเธอในตอนนี้

"ดีสำหรับหนู" ทัตสึมิตอบ ก่อนจะนั่งลงปลายเตียงสวมถุงเท้า สาวน้อยผุดจากท่ากอดเข่าลงนอนคว่ำหันหัวมาทางปลายเตียงที่เขานั่งอยู่ เธอเปลือยร่างทั้งตัว ใส่เพียงนาฬิกาเรือนเล็ก แผ่นหลังขาวลงไปถึงสะโพกกลมมนต้องแสงไฟจากนอกหน้าต่าง

"หนูตั้งใจซื้อนาฬิกาเป็นของขวัญให้เขา แต่ราคามันแพงมากเลย ถ้าหนูไม่เจอคุณวันนี้ คงซื้อไม่ได้แน่" เธอบอก

"ดีใจที่ช่วยได้นะ" ทัตสึมิตอบด้วยน้ำเสียงราบเฉย เขาจ่ายเงินปลดปล่อยความต้องการทางเพศ… ทำให้หญิงสาวคนนึงจะได้ซื้อของขวัญให้คนรัก… เขาไม่รู้ว่าควรจะคิดถึงมันในแง่ไหน

เวลาผ่านไปซักครู่ ทั้งที่ควรจะลุกขึ้นแต่งตัวให้เสร็จ แต่ทัตสึมิกลับนั่งค้างอยู่ปลายเตียง สายตามองเหม่อไปยังความว่างเปล่าตรงหน้า อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศเป่าร่างกายท่อนบนที่ไม่มีเสื้อผ้าปกปิด เขานั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นนานหลายนาที ราวกับกลายเป็นรูปปั้นไปแล้ว สาวน้อยเอนคอมองเขา เธอยื่นมือมาจับแขนเขาเบาๆ  ทัตสึมิหันมองเธอเชื่องช้า สายตาลอยเลื่อน

"คุณอยู่ก่อนก็ได้นะ" เธอพูดเสียงเบา มือยังจับอยู่ที่แขนเขา ทัตสึมิส่ายหน้า

“ผมต้องขับรถไกล” เขาตอบ … ที่จริงจากเมืองนี้กลับบลอดเวน ขับรถแค่ไม่กี่ชั่วโมง ยังมีเวลาพอจะพักต่อได้… แต่ความรู้สึกบางอย่างแล่นจู่โจมกระทันหัน เขารู้สึกว่าเขาไม่สมควรอยู่ที่นี่ ..  ณ ช่วงเวลานี้ กับสาวน้อยอายุอ่อนกว่าเขาเกือบครึ่ง สาวน้อยที่กำลังมีความรัก  ..ไม่สิ กล่าวให้ถูกเขารู้สึกว่าเขาไม่สมควรอยู่ที่ไหนเลย
 
เมื่อทัตสิมิตอบ สาวน้อยปล่อยแขนเขา เธอยกมือขึ้นเท้าคางบนเตียง ทำหน้าครุ่นคิดอะไรซักอย่างก่อนจะเริ่มประโยค

"รู้มั้ยหนูแบ่งลูกค้าเป็นสองแบบ  แบบแรกต้องการเซ็กซ์ล้วนๆ  แบบที่สอง..พวกขาดความอบอุ่น ต้องการหาเพื่อนคุย หรือกระทั่งมองหาความรัก แต่คุณ… คุณไม่ใช่ทั้งสองแบบ”  เธอนิ่งสักครู่  เหมือนลังแล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดต่อ   

“เราอาจเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก ขอโทษด้วยถ้าหนูทำให้คุณขุ่นเคือง… ปกติหนูไม่ยุ่งกับเรื่องคนอื่น แต่นี่วาเลนไทน์ แล้วคุณก็ดูเป็นคนดี หนูไม่อยากปล่อยให้มันผ่านไป” เธอบอก

“เรื่องอะไร?” ชายหนุ่มถาม ถึงตอนนี้เขาหันหน้าเข้าหาสาวน้อย เธอส่ายหน้าให้กับคำถามของเขา

“หากคุณยังเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าไม่นานคุณจะกลายเป็นเพียงซากว่างเปล่า  สังขารหุ้มห่อความว่างเปล่า…. โดดเดี่ยว”

”คุณต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะ” เมื่อเธอพูดจบ  สาวน้อยผุดขึ้นนั่งคุกเข่าบนเตียงหันหน้าเข้าหาเขา เธอประคองแก้มทัตสึมิไว้ในสองมือ จูบแก้มเขาแผ่วเบา ถ้อยคำนั้นจารึกลงในหัวเขาช้าๆ





.
.
.
.

ซากว่างเปล่า  

คำนั้นติดแน่นในสมองระหว่างทางกลับ สาวน้อยอายุสิบเจ็ด ทำไมถึงได้รู้ดีนัก

ทัตสึมิเอนหัวพิงกระจกรถ เหม่อมองไปยังความมืดนอกตัวรถ ข้างๆเขา อัลเบอร์โต้นั่งอยู่หลังพวงมาลัย แพทย์หนุ่มเดินเข้ามาทักเขาระหว่างทางไปที่จอดรถขอติดรถกลับด้วย .. เห็นได้ชัดว่าทัตสึมิ ไม่ใช่คนเดียวจากบลอดเวนที่ลงทุนเดินทางข้ามเมืองมาเพื่อเรื่องอย่างว่า …

ซากว่างเปล่าอย่างนั้นหรือ …  

“อย่าบอกเรื่องที่รู้อยู่แล้วสิ”  ทัตสึมิพึมพำเบาๆ

“ว่าไงนะ”  อัลเบอร์โต้ถาม ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้า

“ไม่มีอะไร” 

เขาตอบ

.

.

.

.

จบและ ... สั้นมากๆ จะอัพทำไมวะนี่  oTZ อา แต่ที่นี่บลอดเวนสินะ ฉํนจะปล่อยอะไรก็ได้ (จริงรึ)  .. ตอนนี้คาแรคเตอร์ทัตสิมันมันไปในเทรนด์ไหนแล้วเนี่ย จริงๆแล้วควรต้องรั่วกว่านี้รึเปล่า กรั้ก รอก่อนนะ หลังๆก็คงรั่วๆล่ะน่า

ทัตสึมิไม่ได้ต้องการ แค่เซ็กซ์ เพื่อนคุย หรือความรัก ... แล้วมึงต้องการอะไรวะนี่ *งอแง*  

นอนกับสาว 17 ด้วยว่ะ แถมยังซื้อมาอีกต่ะหาก นี่มันผิดกฏหมายชัดๆ - -  อืมขัดต่อศีลธรรมอันดี แต่ก็ช่างมันเถอะ รู้สึกว่า่ทัตสึมิเป็นคนแบบนี้แหล่ะ 

ps จะพยายามอัพตอนหน้าเร็วๆนะ