เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของบลอดเวนนะคะ

  ต่อจาก ส่วนของชีล่า

[BT] Shila : Misty

Characters appear : ทัตสึมิ, ชีล่า

Author’s Note :ตอนวาเลนไทน์ ข้ามๆมันไปเลยล่ะกันนะ (ช่างไร้ความรับผิดชอบ) มาถึงไวท์เดย์ของทัตสึมิ ตอนนี้แต่งต่อจากตอน Misty ของคุณชีล่า ... ชอบคู่นี้นะ  ตอนนี้ตั้งใจให้เห็นความรู้สึกทัตสึมิชัดๆ .... หมอนี่ไม่ใช่คนดีเลยจริงๆ - -;; (เสียงแว่วจาก bg "เค้ารู้กันตั้งนานแล้วว") อิอิ 

เขาจินตนาการภาพตัวเอง นั่งอยู่ปลายเตียง สูบบุหรี่ ….

แม้จะฟังดูหยาบช้า แต่เขาปรารถนาในตัวเธอ... ณ ขณะนี้

เมื่อห้านาทีก่อน เธอกอดเขา
 ในคืนนี้ คืนที่พระจันทร์เต็มดวง ในวันไวท์เดย์  ชีล่าอนุญาตให้เขาได้เห็นด้านอ่อนไหวของเธอ
เขาคงโกหกแน่ หากบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลย ที่จริงแล้วในชั่วขณะที่เธอโผเข้ามากอดเขา ชายหนุ่มอยากวางมือบนแผ่นหลังของเธอ  ดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ โดยไม่แคร์ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ...   ไม่   ลึกๆแล้ว  เขาปรารถนาจะดึงเธอเข้ามากอดไว้ โดยหวังว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น

แต่แล้วเธอก็ผละออก กะทันหัน เหมือนตอนที่เธอรุดเข้ามากอดเขา
ทว่าความหุนหันไม่ได้ทิ้งความงุนงงหรือสงสัยใดๆไว้ ทัตสึมิเข้าใจทุกอย่างชัดแจ้งอยู่แล้ว และท่าทีของชีล่าก็ชัดเจนในตัวของมันเอง

อ้อมกอดนั้นไม่ได้มีความหมายอื่นใดนอกจากการหยิบยืมความอบอุ่นเพียงชั่วครู่

เขายิ้มให้เธอก่อนจะหันหลังไปหยิบขวดแชมเปญ  หวังให้ความมืดนอกร้านเป็นม่านบัง ไม่ให้เธอมองเห็นสีหน้าเขาขณะนั้น รอยยิ้มแกนๆเพียงเปลือกนอก ในเมื่อเขาไม่รู้สึก อยากยิ้มแม้แต่นิดเดียว  

ในร้าน เสียงหวานของชีล่าสำหรับเขาฟังดูช่างห่างไกล แม้เขาจะนั่งอยู่โต๊ะเกือบจะหน้าสุด ขวดแชมเปญวางอยู่บนโต๊ะพร้อมแก้วสองใบ แก้วหนึ่งในนั้นเป็นของเธอ ชายหนุ่มเหลือบมองรอยลิปสติกจางๆบนขอบแก้ว ก่อนจะเบือนหน้าหันกลับไปมองร่างระหงที่ยืนร้องเพลงอยู่บนเวที เสียงหวานของเธอกำลังพร่ำบอกถ้อยคำรักผ่านเพลง

ทัตสึมิอยากบอกเธอ ทั้งที่ทราบดีอยู่แล้วว่าเธอก็คงรู้ แม้จะร้องซักเท่าไหร่ ถ้อยคำรักเหล่านั้นไม่มีวันส่งไปถึงคนรักที่ห่างไกล  อย่าว่าแต่ส่งไปถึง แม้จะลอยผ่านออกจากห้องนี้ไปก็ยังทำไม่ได้.....

นี่น่ะหรือรัก ...    

ทัตสึมิกำมือที่วางบนโต๊ะ ความรู้สึกบางอย่างรบกวนจิตใจเขามาตั้งแต่หัวค่ำ ยิ่งอยู่ใกล้ชีล่า พูดคุยกับเธอ เขายิ่งรู้สึกได้ความรู้สึกนั้น จนถึงตอนนี้ที่นั่งฟังเธอร้องเพลง เขาถึงได้รู้ชัดเจน

เขากำลังโกรธ โกรธที่เธอผู้ซึ่งกำลังมีความรัก รุดเข้ามากอดเขาไว้ ทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย


รักหรือ ? ยังรักอยู่งั้นหรือ ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาคงไม่รู้สึกว่างเปล่าขนาดนี้ เขาไม่ได้กำลังมีความรัก ออกห่างจากจุดที่เรียกว่าตกหลุมรักมาไกลโพ้น

คำว่ารักนั้นดีเกินไป สูงส่งเกินไป เหมือนภาพถ่ายของดวงดาว ตัวเขากับความรักเป็นเรื่องที่จบไปนานหลายล้านปีแสง มันไม่ดำรงอยู่อีกแล้ว มีก็แต่ภาพที่ปรากฏให้เห็น และจะอยู่อย่างนั้นไปอีกแสนนาน  

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม เขาถึงได้ไขว่คว้าหาไออุ่นจากร่างของมนุษย์คนไหนก็ได้ ในขณะที่ชีล่าทำตรงกันข้าม

และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้ปรารถนาในตัวเธอ ร่างเธอ ณ ขณะนี้ แน่อยู่แล้วไม่ใช่เพื่อปลอบโยนเธอ หรือแบ่งปันความรู้สึกใดๆต่อกันทั้งนั้น ... เขาก็แค่อยากได้เธอมาถมความรู้สึกฉุนเฉียว ว่างเปล่าของเขาเท่านั้นเอง

ชีล่ากำลังเข้าใจผิด .....ถูกเขาทำให้เข้าใจผิด เขาไม่ใช่ชายน่าสงสารที่มีความหลังฝังใจ หรือมีความรักที่ไม่อาจลืมต่อผู้หญิงคนหนึ่งอย่างที่เขาอยากให้เธอเห็น  ... เขาไม่เหมือนเธอ ไม่มีอะไรเหมือนเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

เสียงเพลงเกือบถึงท่อนสุดท้าย เธอปรายตามองมาทางเขา ทัตสึมิมองเธอตอบ คราวนี้เขาไม่พยายามบิดเบือนความรู้สึกตัวเองอีกแล้ว แสงเทียนบนโต๊ะส่องแสงเหลืองส้มอ่อนๆ เจือจาง เธอย้ำท่อนรักอีกครั้ง
ตอนนั้นเองที่เขาจงใจปัดขวดแชมเปญให้ล้มลง มันตกลงบนพื้น แตกเป็นเสี่ยง

เสียงเพลงหยุดลงกระทันหัน พร้อมกับสายตาของคนในร้านที่หันมองมาทางเขา ทัตสึมิลุกออกจากเก้าอี้ หันหลังเดินออกจากร้าน ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองร่างที่ยืนอยู่บนเวทีอีก

เขาเบื่อจะโกหกเธอ ....  เขาไ่ม่ใช่ผู้ชายที่มีความรัก ... ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว

.
.
.
.
.
.
.

..... จบตอนแร้วววว ห้วนๆ แถม ทะเลาะซะงั้น oTZ ตอนที่แต่งไม่ได้คิดแม้แต่น้อยว่ามันจะเป็นงี้ คิดอะไรอย่างอื่นเยอะแยะ แต่อารมณ์มันพาไปอ่ะ แห่ะ แห่ะ มันเป็นคู่ที่ดีจริงๆนะ ถ้าทัตไม่งี่เง่า ...   อ่านแล้วจะเกทฟีลที่พยายามจะสื่อหรือเปล่านะ  ,,- -,,  ไม่รู้จะชอบหรือเปล่า .งืออ  ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านนะคะ