Title: Stay with me
Fandom: Batman
Paring: Batman / Jason Todd
Rating: PG-13
Time : เอ่อ หลังจากที่ Jason Todd ฟื้น ช่วงเป็นเร้ดฮู้ด

-----------------------

"อย่าทิ้งผม"

เสียงพูดแผ่วเบาดังขึ้นจากร่างในอ้อมแขน  บนเตียงนุ่ม เด็กหนุ่มผมดำซุกกายเข้าหาร่างสูงวัยกว่า
บรูซได้กลิ่นหอมของแชมพูอ่อนๆ กลิ่นเดียวกับที่เขาใช้ ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดรั้งร่างเล็กที่สั่นเทานั่นเข้าหา เขากระซิบ
"ไม่มีวัน"
"ผมไม่อยากโดดเดี่ยวอีกแล้ว ..  บรูซ สัญญานะ?"
"ฉันสัญญา"
-------
 
บรูซพลิกตัวตื่นขึ้น เสียงพูดของตัวเองในความฝันยังคงสะท้อนอยู่ในหัว เสียงพูดเหมือนดังมาจากที่ไกลๆ
เสียงของเขาเอื่อนเอ่ยคำสัญญาที่ไม่อาจรักษา
ที่นอนข้างๆเขาว่างเปล่า บรูซเอื้อมมือลูบไปบนผืนที่นอนยับย่น  มันยังคงอุ่นจากร่างที่เพิ่งลุกไปไม่นาน เขาได้ยินเสียงเปิดน้ำจากห้องน้ำ เมื่อหันมองนาฬิกาดิจิตอลข้างเตียง ตัวเลขสีแดงกระพริบบอกเวลา ตีหนึ่ง ยี่สิบนาที เขาผลอยหลับไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ บางทีนั่นอาจไม่ใช่ความฝัน บางทีนั่นอาจเป็นเศษเสี้ยวความทรงจำถลันวูบผ่านเข้ามาหลังเปลือกตา เรื่องราวในอดีตหลายสิบปีก่อน ในห้องห้องเดียวกันนี้ ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บเหมือนเช่นคืนนี้ เขาไม่รู้ว่าเจสันจะยังจำมันได้รึเปล่า และหากจำได้ เขาคิดถึงมันรึเปล่าตอนที่ถูกโจ๊กเกอร์ฆ่า …   
 
บรูซก้าวลงจากเตียง ...เขาไม่แน่ใจว่าอยากรู้คำตอบนั่นด้วยซ้ำ
 
แสงไฟสีส้มจากประตูห้องน้ำที่เปิดแง้มไว้ส่องสว่างยาวพาดผ่านห้องนอนโอ่โถง ทันทีที่ก้าวลงพื้นขาของเขาเหยียบลงบนบางอย่าง บรูซใช้มือหยิบมันขึ้นมา( มันคือสายรัดตัวที่มีปืนพกสีดำเสียบค้างอยู่สองกระบอก
 บรูซนิ่วหน้ากับของในมือ เขาโยนมันลงถังขยะ ไม่แยแสว่าเจ้าของจะคิดยังไง
เศรษฐีหนุ่มเดินตรงไปยังห้องน้ำ เขาก้าวเท้าผ่านกองเสื้อผ้าระเกะระกะบนพื้น  กางเกงยีนส์สีเข้ม  เสื้อยืด เสื้อกันกระสุน โค้ตหนัง ข้างๆกันนั้นหน้ากากสีแดงถูกโยนทิ้งไว้ไม่ใยดี
 ชายหนุ่มพลักประตูห้องน้ำออกกว้างก่อนจะก้าวเข้าไป
ข้างในห้องน้ำ ร่างสูงเปรียวสมส่วนยืนอยู่ใต้ฝักบัว ไอน้ำอุ่นร้อนพวยพุ่งลงกระทบร่างเหมือนม่านบางเบา เจสันโผล่หน้าออกมาจากใต้สายน้ำผมสีดำเข้มเปียกลู่มีฟองสบู่ติดอยู่
 
"คุณเพิ่งโยนปืนผมลงถังขยะเหรอ"   ไม่น่าแปลกใจที่อดีตโรบินได้ยิน   ปืนโลหะกระทบกับถังขยะเหล็กในห้องดังก้อง   
 บรูซไม่ตอบคำถาม
"รู้ใช่มั้ยว่าผมจะเก็บมันขึ้นมา"
 
"รู้" บรูซตอบเสียงเรียบ เจสันคลี่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะหันไปหาสายน้ำที่อุ่นจนเกือบจะร้อนจัดเพื่อล้างฟองสบู่ออกจากตัว ชายหนุ่มที่ครั้งนึงเคยเป็นเด็กตัวเล็กๆในอ้อมกอดเขาบัดนี้เติบโตเป็นหนุ่มใหญ่ สูงพอๆกับเขา  ...  ไม่เหมือนดิ๊ก บรูซไม่อยู่ด้วยตอนที่เจสันโต ..ไม่มีใครอยู่ เขาไม่เคยได้เห็นเจสันเติบใหญ่  .. ครั้งสุดท้ายที่เด็กหนุ่มอยู่กับเขา ตอนนั้นเจสันเป็นแค่เด็กที่สูงไม่พ้นอกเขา เป็นวัยรุ่นเก้งก้าง  เป็นโรบินตัวน้อยอยู่ข้างกาย เป็นแค่...
   
บรูซนึกถึงสัมผัสเย็นชืดของศพปราศจากชีวิตในอ้อมแขน ความทรงจำเลวร้ายตีกลับเข้ามาในหัว เขาสะบัดหน้าไล่ภาพนั้นออกไป
 
"เป็นอะไรไป?"  เจสันถาม  ร่างเปลือยเปล่าก้าวออกมาจากสายน้ำ บรูซส่งผ้าเช็ดตัวให้อดีตโรบิน  เจสันรับมันไปเช็ดตัวลวกๆ
 
"ไม่มีอะไร" บรูซตอบ เมื่อจ้องมองร่างเปลือยตรงหน้า เขาพบว่ามันเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมากมาย ทั้งที่เจสันอายุน้อยกว่าเขาเกือบครึ่งหนึ่ง แต่แผลเป็นบนร่างนั่นอาจจะมากกว่าที่เขามีซะอีก
 
“… โกหก” เจสันพูด เด็กหนุ่มหันหน้ามาหาเขา ผ้าเช็ดตัวพันหมิ่นเหม่อยู่ที่สะโพก เจสันใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าเขา บรูซสบตาอีกฝ่าย ดวงตาสีฟ้าเข้มจัด จ้องมองเขา เหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
“ไม่ว่าคุณจะคิดอะไรอยู่ หยุดคิด”
 เจสันพูด ก่อนจะแนบริมฝีปากอุ่นลงบนปากเขา บรูซได้กลิ่นหอมของแชมพูจากผมเจสัน กลิ่นเดียวกับในความฝัน กลิ่นหวานอ่อนๆ  ช่วยชะล้างกลิ่นอื่นออกไป ก่อนหน้านี้ร่างของเจสันเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดและเขม่าปืน กลิ่นของความตายแทรกอยู่ทุกรูขุมขน บรูซชอบกลิ่นของเจสันตอนนี้ ชายหนุ่มรั้งร่างเจสันเข้าไปใกล้ ละริมฝีปากไล้เลียข้างแก้ม จูบแผ่วเบาลงมาถึงลำคอ  สูดกลิ่นหอมอ่อนๆของเจสัน สัมผัสชีพจรทีเต้นอยู่ภายใต้ผิวหนัง  รู้สึกถึงร่างกายที่เปี่ยมด้วยชีวิตใต้สัมผัสของเขา ลำแขนแกร่งของแบทแมนดึงร่างอดีตโรบินเข้ามากอดไว้แน่น เจสันยืนนิ่ง บรูซรู้สึกว่าร่างเจสันเกร็งขึ้นในอ้อมกอดเขา  แต่ก็เพียงชั่วครู่ ไม่นานนักเด็กหนุ่มก็โอบแขนรอบตัวอีกฝ่าย  เจสันซบหน้าลงกับไหล่บรูซ เขาหลับตา เวลาผ่านไปห้าหรือหกวินาที   
 
“ผมตัวโตเกินกว่าจะให้คุณมากอดแบบนี้  ..ว่ามั้ย” เจสันพูด ยังไม่คลายอ้อมกอด เขาลูบหลังบรูซเบาๆ  อีกซักครู่เขารู้ว่าเขาต้องปล่อย อีกซักครู่เขาต้องแต่งตัวคว้าปืน กลับออกไปข้างนอก ออกไปนอกคฤหาสน์นี้ ในเมื่อที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขาอีกแล้ว เขาไม่ใช่โรบิน เขาเป็นเร้ดฮู้ด เป็นตัวร้ายที่ยืนคนล่ะฝั่งกับแบทแมน
 
“ถ้าเซ็กซ์ก็อีกเรื่องสินะ.” บรูซตอบ แปลกใจที่ตัวเองยังพูดเล่นได้ บางทีอาจเพราะมือของเจสันที่ลูบหลังเขาอยู่ บอกว่าตอนนี้ยังไม่เป็นไร บอกว่าฝันร้ายในอดีตนั้นยังไม่กร้ำกรายเข้ามาตอนนี้
 
“.. เรื่องนั้น ตอนผมตัวเล็กกว่านี้คุณก็ทำเหมือนกันแหล่ะ” ร่างในอ้อมกอดเขาตอบ   ก่อนจะหันไปงับติ่งหูบรูซเบาๆ
“พรากผู้เยาว์” เขากระซิบ หัวเราะคิก “ผมน่าจะฟ้องคุณนะ”
บรูซหัวเราะ เขาดันร่างเจสันไปติดกับขอบอ่างล้างหน้า ริมฝีปากก้มลงจูบไล้ซอกคอเจสัน   
 
“เธอยั่วฉันเอง อีกอย่าง …เธอตายแล้วทางกฎหมาย ฟ้องฉันไมได้หรอก เสียใจด้วยนะ”
 
“วะ ผมตายแล้วคุณได้ประโยชน์เหรอเนี่ย !!”  
 
“ถ้างั้นก็อย่าตาย”
  บรูซ เวย์น เงยหน้าขึ้นจากลำคอเจสัน เขาสบตากับร่างในอ้อมแขน มือข้างหนึ่งประคองหน้าอดีตโรบิน นิ้วโป้งไล้เบาๆที่แก้ม เหมือนสมัยก่อน เขาสัมผัสเจสัน เหมือนที่เคยสัมผัส เหมือนตอนที่เจสันตัวเล็กกว่านี้อยู่ในอ้อมแขนเขา  เป็นของเขา
 
“อย่าตายอีก อย่าตายจากฉัน” เขาพูด หมายความทุกอย่างตามที่พูด
เขาไม่ต้องการเสียเจสันไปอีกแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
 
หยดน้ำจากผมเปียกชุ่มหยดลงบนไหล่  เจสันยืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนเขา รับฟังคำขอที่เป็นไปไม่ได้
เวลาเคลื่อนผ่านนานหลายวินาที เด็กหนุ่มค่อยยิ้ม ยิ้มบางเบา เขาก้มหน้าซบลงบนไหล่คนรัก
 
ไม่มีใครไม่ตาย เขาทั้งสองรู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร ทุกลมหายใจเข้าออกของชีวิตในโลกมืดของกอทแฮม อวลกลิ่นความตาย
แต่ตอนนี้เจสันไม่ได้กลัวความตายอีกแล้ว เขาขอแค่หากมันมาเยือนอีกครั้ง เขาอยากให้บรูซอยู่ที่นั่นด้วย  เขาไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว .. เจสันคิด

เขาต้องการเพียงเท่านี้ เท่านี้เองจริงๆ ..

----------------------------------------------

Author’s Note : ห้วน ตัดจบ เพราะจบไม่ลง แค่อยากจะเขียนชอทดีๆ ระหว่าง บรูซกับเจย์ล่ะ แต่มันยากจัง หรือว่าสองคนนี้จะไม่มีทางมีความสุขด้วยกันได้จริงๆวะเศร้าจังเนาะ (แต่เราก็หลงรักคู่นี้เพราะมันเศร้าเนี่ยแหล่ะ) ใน Comic ปีนี้เห็นเขาว่าเจสันจะมี series ของตัวเอง ไม่รู้ว่าเขาหมายถึง BFTC ที่ผ่านมา หรือว่าเข้าใจผิดเรื่อง Red Robin ของทิมกันแน่ .. แต่ไม่ว่าจะอย่างไหน บรูซก็ตายซะก่อน เพราะอย่างนั้นยังไงก็คงไม่ได้เจอกัน ..  ทั้งที่ฉันตั้งตารอการพบกันสุดซึ้งของสองคนนี้แท้ๆ oTZ