เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของบลอดเวนนะคะ

Title –  Needed
Characters Appear: Gael, Tatsumi, The seventeen prostitute.
Rating: NC-17 (จะดีหรือเนี่ย แต่โพสไปแล้ว ไม่แคร์สื่อ ...นุกิ ห้ามอ่านนะ)
Time Line: 25 June งานวัดวันแรกของบลอดเวน
Author’s Note : ยิ่งแต่งทัตสึมิยิ่งมืดหม่นหง่อมเหงา มันอาจจะเป็นจุดขายและเสน่ห์ล้ำลึกของทัตสึมิก็ได้ ฉันคิดว่างั้นนะ …รึเปล่า  มาถึงเอนทรีนี้เขียนนานมาก ตั้งแต่เดือนมิถุนา ฉันมีเรื่องและฉากที่อยากจะเขียน แต่ทำยังไงก็สื่อมันออกมาไม่ได้ skill แต่งนิยายไม่ได้มีเยอะขนาดนั้น .. เออถ้าทำเป็นรูปอาจจะพอว่าล่ะเนาะ  ตอนนี้ถ้าทำร้ายหัวใจใคร หรือรับกันไม่ได้ยังไงก็ขอโทษด้วยค่ะ แต่ว่าหลังจากนี้ คงลดดีกรีความดราม่าลง ..  รู้สึกยิ่งเขียนทัตสึมิยิ่งดาร์กขึ้นทุกที แถมยังพาเกลไปด้วยอีกต่างหาก -_-  

edit- วันที่โพสวันนี้วันเกิดเกลพอดีเลย ขอให้มีความสุขเน้ออุฮิๆๆ Happy Birthday

--------------------

26 มิถุนายน 09     ตีสามสิบห้านาที
    
    พระจันทร์ดวงกลมโตลอยเด่นอยู่เหนือท้องฟ้าบลอดเวน  

    ผมเดินออกไปยังระเบียงหลังบ้านก่อนจะนั่งลงบนพื้นไม้ขัด  ถึงตอนนี้ผมไม่อาจรวบรวมความคิดให้เป็นเรื่องราวหนึ่งเดียวได้ หรือหากทำได้เนื้อความและใจกลางเรื่องนั้นก็ผิดเพี้ยนบิดเบี้ยวเกินไป ผมสูดลมหายใจเข้าปอดช้าๆ ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเอง ผสมกับกลิ่นเหมือนใครพยายามจุดไฟเผาใบไม้ชื้นๆ  กลิ่นพิเศษเฉพาะของปลายเดือนมิถุนายน
     ผมนึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมา เลยล้วงกระเป๋าเกงเกงควานหาซองบุหรี่ แล้วก็พบว่าตัวเองลืมมันไว้บนห้องนอน ในห้องที่ตอนนี้เกลกับสาวหน้าหวานกำลังบรรเลงกิจกรรมอย่างว่า ..  
    
    ผมคงบ้าไปแล้วจริงๆ

25 มิถุนายน 09     สองทุ่มห้าสิบสี่
    

    อีกไม่กี่นาทีจะสามทุ่ม ร้านรวงข้างทางในงานเทศกาลทยอยปิด เช่นเดียวกับผู้คนที่เริ่มบางตา ผมเดินอยู่กับเกลในงาน พวกเราเพิ่งออกจากแผงร้านเหล้าข้างทาง พลางคิดว่ามันผิดหรือเปล่าที่ตั้งร้านเหล้าไว้ในงานเทศกาลแบบนี้ ถึงจะเป็นร้านเหล้าแผงแบบญี่ปุ่นก็เถอะ วันนี้เป็นงานวันแรกของงานเทศกาล ที่ทุกอย่างตั้งแต่ร้านรวงไปจนถึงของประกอบฉากที่ติดไว้  ตกแต่งตามสไตล์งานเทศกาลฤดูร้อนของญี่ปุ่น บ้านเกิดของผมไม่ผิดเพี้ยน ทว่าถึงจะเป็นแบบนั้นมันกลับทำให้ผมรู้สึกผิดที่ผิดทางชอบกล บางทีอาจเป็นเพราะ ทุกคนที่ผมเจอในงานต่างพากันถามว่าผมรู้สึกอย่างไรกับงานครั้งนี้ในฐานะที่เป็นคนญี่ปุ่น   ผมยิ้ม เลือกคำตอบที่ดีที่สุด อธิบายความรู้สึกประทับใจ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าคำถาม “รู้สึกอย่างไร” ที่ถูกถามซ้ำๆกัน ช่างฟังดูแปลกเหลือเกิน

            ผมหันไปมองคนที่เดินอยู่ข้างตัว กับเกล คำถามที่ว่า “รู้สึกอย่างไร” น่าจะเป็นคำถามสุดท้ายที่ผมจะถามเขา เกลพูดน้อยเหมือนทุกที ผมไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องนั้น แต่มีปัญหากับเขาที่เดินอยู่กับผมแต่ทำหน้าเหมือนอยากจะหนีไปให้พ้นๆจากงานนี่ แล้วก็มีปัญหากับเขาที่ตอบตกลงมาด้วยกันตั้งแต่แรกทั้งที่ไม่ได้อยากมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกลทำอะไรที่ไม่อยากทำ บางทีผมก็รู้สึกว่าการที่เขาย้ายมาอยู่กับผมเป็นไปเพียงเพราะผม ‘อยากให้มา’ เท่านั้น

    ความคิดดังกล่าวทำให้ผมนึกโมโหเกลขึ้นมาเฉยๆ อย่างในตอนนี้ ผมรู้ว่าเขารู้สึกได้ว่าผมกำลังหงุดหงิด แต่ก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับมัน บางทีถ้าเขาอยากจะออกจากงานก็ควรจะพูดออกมาตรงๆ หรือแม้แต่ถ้าเขาอยากจะย้ายกลับไปอยู่ที่อพารท์เมนท์เหมือนเดิม เขาก็ควรจะทำ แต่เกลไม่ทำอะไรเลย
 
    ความโกรธเปล่าประโยชน์ไร้เหตุผล ส่งผมให้ออกเดินนำหน้าเกล ผมสาวเท้าตรงกลับบ้านโดยไม่พูดอะไร  แต่แล้วเกลจู่ๆ ก็คว้าแขนผมเอาไว้จากข้างหลัง

    “เดี๋ยว ทัตสึมิ” เกลเรียก ผมหันกลับไปหาเขา ตอนนั้นเองที่ผมประสานสายตาเข้ากับเธอ  เธอยืนอยู่ข้างเกลราวกับโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า

    “ไง” นั่นเป็นคำแรกที่เธอร้องทัก ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะแขนผม สัมผัสอ่อนโยนแผ่วเบาเหมือนปีกนางฟ้า ทั้งที่ผมรู้ดีว่าเธอไม่ใกล้เคียง เกลปล่อยมือจากแขนผมทันทีที่ผมหยุดเดิน เขายืนนิ่งมองเธอกับผมสลับกัน

    ตรงหน้าผม คืนนี้เธออยู่ในชุดยูกาตะสีฟ้า ผมสีน้ำตาลย้อมรวบเป็นมวยไว้ด้านหลัง ปอยผมข้างหนึ่งปล่อยระข้างแก้ม เธอจงใจปัดมันขึ้นทัดใบหูเพื่อให้มันตกลงมาอีกครั้งอย่างน่ามอง   เธอดูสวยทีเดียว สวยและน่ารักจนผมต้องใช้เวลาสักครู่ ระลึกว่าเธอคือใคร วันนี้เธอแทบไม่ได้แต่งหน้า ใบหน้าอ่อนเยาว์ อ่อนวัยของสาวน้อยอายุสิบเจ็ดเผยให้เห็นกระจ่างชัด ทว่าภาพงดงามของเธอตรงหน้าในคืนนี้กลับส่งคลื่นหดหู่สะเทือนใจมาสู่ผมอย่างช่วยไม่ได้

    “คุณจะเทคหนูคืนนี้ได้มั้ย   หนูยังไม่มีที่พักคืนนี้น่ะ”  นั่นละที่ผมหมายถึง สาวน้อยหน้าหวานเผยรอยยิ้มของเธอ  เธอผละจากเกลมายืนข้างกายผม  แขนเล็กๆคล้องแขนผม  ส่วนมืออีกข้างถือกระเป๋าแบรนด์เนมใบจิ๋ว แต่ราคาแพงลิ่ว สาวน้อยที่ผมเคยซื้อบริการหลายครั้ง เธอผู้ซึ่งเอ่ยคำประกาศิตว่า ผมจะมีอันต้องกลายสภาพเป็นซากว่างเปล่าในไม่ช้า กลับมายืนตรงหน้าผมอีกครั้ง  
    
    “โลกกลมนะว่ามั้ย หนูทราบว่าคุณอยู่ที่นี่ แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอจริงๆ”  คิดว่าที่เธอหมายถึง อาจจะไม่ใช่โลกกลม แต่เป็นเรื่องที่ว่าเมืองของเราแคบแค่ไหน
    “บังเอิญจังนะ” ผมเลือกคำตอบส่งเดช บังเอิญหรือ สำหรับผม นี่ไม่เหมือนเรื่องบังเอิญ .. ก็แค่สิ่งที่จะเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม เธอยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มราวกับสลักอยู่บนใบหน้าอ่อนเยาว์ อาจจะดีกว่านี้หากเธอไม่ยิ้มออกมา อาจจะดู…เศร้าน้อยกว่านี้ เรื่องก็คือผมไม่คิดจะปฏิเสธข้อเสนอของเธอ

    ผมละสายตาจากเธอไปหาเกล เขามองหน้าผม กำลังจะพูดอะไรซักอย่าง แต่ผมกลับชิงพูดขึ้นก่อน
    
    “ผมมีเพื่อนอยู่ด้วย”

    “ทัตสึมิ ผมไม่เป็นไร ถ้าคุณอยากจะ..” เกลพูด แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ยังทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่าทางนิ่งเฉยของเขาตรงหน้าสร้างอารมณ์ขุ่นมัวให้ผม ต่อยอดจากเรื่องที่ผมรู้สึกอยู่แล้ว

    “สองคนได้หรือเปล่า” ผมถามเธอ ไม่ได้ละสายตาจากเกล  “ผมออกเอง เผื่อส่วนของเขาด้วย เท่าไหร่ก็ได้”     
    “ทัตสึมิ !!!”  เกลเรียกชื่อผม  เขาดูตกใจไม่น้อย กับสิ่งที่ผมเพิ่งพูด ออกมา..
    
    “ทำไมล่ะ ครั้งสุดท้ายที่นายกอดผู้หญิง เมื่อไหร่กัน ?” ผมถามเกลด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และแม้จะเป็นคำถามผมก็ไม่ได้ใส่ใจฟังคำตอบ เพราะรู้ว่าเขาจะไม่ตอบอะไร สาวน้อยพยักหน้า แน่อยู่แล้วว่าเธอไม่มีปัญหาอะไรกับเรื่องนี้  
    ถึงตอนนี้ขณะ ยืนตรงหน้าเกลกับสาวสิบเจ็ดขายตัว ผมรู้สึกเหมือนมีเงาดำมืดผุดกายปรากฏตัวอยู่ด้านหลังผม  หรือบางทีอาจจะเป็นเงามืดในตัวผม  หรือไม่เช่นนั้นเงานั้นก็คล้ายจะเป็นตัวผมเอง  ผมไม่ใช่ผู้ชายดีๆ ไม่ใช่คนจิตใจดี ที่จะพาคนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในบ้านเพราะยากจะช่วยเหลือ …  ผมก็แค่ …..  

    “คุณเมาแล้ว” เกลพูด เขาหลบตาผม เดินเบี่ยงออกจากเราสองคน “ผมจะไปรอที่อื่น” เกลหันหลังให้เรา เขาทำท่าจะเดินหนีไป แต่เขาเข้าใจผิดผมไม่ได้เมา ผมจะเป็นคนดีกว่านี้หากผมเมา
    “มีปัญหาอะไรรึไง เธอสะอาดนะ” ผมพูด เสียงดังขึ้น สาวน้อยเงยหน้ามองผม พร้อมๆกับที่เกลหันมา  เขาอ้าปากค้าง  พลางหันมองรอบข้าง แต่ไม่มีใครอยู่รอบๆ งานเทศกาลในวันนี้จบลงแล้ว ใกล้ๆเรามีเพียงชายในชุดหมีสีฟ้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บขยะที่ถูกทิ้งเกลื่อนบริเวณ เขาสวมหูฟังอยู่ ..
    
    “ นอนกับเธอสิ” ผมบอกเกล พลางวางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่บอบบางของเธอ เธอหันหน้าเข้าหาเกล แต่เขาไม่ได้มองเธอเลย สายตาเกลจ้องตรงมาที่ผม ผมรู้จักสายตานั่นดี ตลอดมาผมมักรู้สึกเหมือน โลกทั้งใบ มองผมด้วยแววตาแบบเดียวกับที่เกลใช้ตอนนี้ คลางแคลง เดียดฉันท์ แบบที่ หากพวกเขาเลือกได้ พวกเขาจะเลือกหันหลังและเดินหนีไปซะ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากต้องอดทนกับผม เกลกำลังอดทนกับผมเช่นกัน ผมปรารถนาให้เขาปฏิเสธเรื่องบ้าๆนี่แล้วไปซะ แต่เขากลับทำตรงกันข้าม เขาเดินมาคว้าข้อมือบอบบางของเธอ ก่อนจะนำให้ออกเดิน...
    
     เธอหันหลังกลับมามองผม คล้ายจะถามผมว่าแน่ใจหรือ ที่เป็นแบบนี้ ผมพยักหน้าให้เธอเป็นคำตอบ ทั้งที่ไม่ทราบด้วยซ้ำ ว่าพยักหน้านั้นของตัวเองมีความหมายว่าอย่างไร
    
    ข้างทาง โคมไฟกระดาษประดับฉาก  ดับลงทีละดวง ไล่จากสุดถนน จนมาถึงที่ที่เรายืนอยู่ เงาดำในตัวผมขยายร่าง ความต้องการทั้งเรื่องเซกซ์และนอกเหนือจากเรื่องเซกซ์ ทะลักเงียบงันถมเต็มห้วงว่างเปล่า  ไม่มีทางใดที่จะบรรยายเรื่องนี้ออกมาได้
    .
    .
    .
    .
    .
    .
   

	ไม่อาจบอกได้ว่าผมปรารถนาให้สิ่งนี้เกิดขึ้น  ในนาทีหนึ่งผมรู้สึกเหมือนเป็นคนควบคุมทุกสิ่ง แต่ในอีกนาทีหนึ่งผมรู้ว่าผมไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย ฉากเซ็กซ์เงียบงัน แช่มช้า แต่ถึงอย่างนั้น ทุกสิ่งดำเนินไปอย่าไร้การควบคุม ในห้องนอนที่ปิดไฟมืด มีเพียงแสงไฟจากถนนนอกหน้าต่าง  ตรงหน้าผมร่างทั้งสองเปลือยเปล่าแนบชิดบนเตียง เธออยู่บนร่างเกล ริมฝีปากถอนจากส่วนล่างที่แข็งขืนของเขา ไล้ลิ้นเลียขึ้นมาด้านบน นิ้วมือเรียวสัมผัสโลมเล้าเคล้นคลึง เธอยันตัวเหนือร่างเขา เกลยึดสะโพกเธอไว้ เขาเคลื่อนเข้าไปในตัวเธอช้าๆ เธอกัดฟันส่งเสียงครางรอดริมฝีปากสีสด เกลขยับเคลื่อนไหว ขณะเธอแนบร่างเอนตัวลงบนตัวเขา  เสียงครางกระเส่าดังขึ้นเป็นจังหวะ ขณะเธอย้ำสะโพกกดลงบนตัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า                                              เสียงน้ำแข็งในแก้ววิสกี้เคลื่อนละลายกระทบกัน ผมวางแก้วเหล้าลงบนพื้นข้างตัว ตามขึ้นไปบนเตียง ก่อนจะโน้มตัวหยัดร่างเหนือพวกเขาทั้งสอง เกลลืมตามองผมที่อยู่ด้านบน  ริมฝีปากขยับ       “ทัตสึมิ .. ?”       สิ้นคำที่เกลเรียกชื่อ ผมหยัดกายส่งร่างเข้าไปในตัวเธอจากช่องทางด้านหลัง  เธอเกร็งร่างขึ้น หวีดร้องไม่เป็นภาษา  นิ้วมือเรียวจิกผ้าปูที่นอน  ผมวางมือลงบนมือเธอประสานเกี่ยวนิ้วเธอไว้ เลื่อนริมฝีปากจูบหนักๆลงบนต้นคอระหง ขณะเคลื่อนกายเข้าไปในตัวเธอจนสุด  ช่องทางข้างหลังแคบ บีบรัด เป็นจังหวะ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น ผมรู้สึกได้ถึงแก่นกายของเกลที่ยังอยู่ในตัวเธอ  แก่นกายของเราคล้ายจะสัมผัสกันในนั้น เบียด แนบ ..  สัมผัสประสาทวาบวูบปั่นปวนให้เลอะเลือน ผมหลับตา หอบหายใจ เริ่มขยับร่างช้าๆ เกลก็เช่นกัน     เธอซบหน้าลงกับไหล่เกล ผมสีน้ำตาลเปียกชื้น แนบลู่ไปกับแผ่นหลังบอบบาง ผมยันศอกข้อศอกพยุงตัว ก่อนจะเริ่มขยับเคลื่อนจังหวะ เมื่อลืมตา ผมเห็นหน้าเกลตรงหน้า เขามองหน้าผมอยู่ ผมสีทองซีด เสยขึ้นไปด้านหลังเผยให้เห็นใบหน้าคมคายชื้นเหงื่อ นัยน์ตาสีอ่อนซีดของเกลวูบไหวเปี่ยมด้วยความรู้สึก เราเคลื่อนกายเข้าออกร่างเธอไปพร้อมๆกัน  ผมเกร็งร่าง  ประสาทอื้ออึงแทบไม่รับรู้สิ่งใดนอกจากความรู้สึกรุนแรงที่เกิดขึ้น   ผมแทรกตัวเข้าหาร่างเธอ รู้สึกตัวเองเสียดสีกับเกลผ่านตัวเธอ  เมื่อความรู้สึกเสียวซ่านดันลึกสูงขึ้นเรื่อยๆ ผมก้มหน้าลง เบียดริมฝีปาก จูบเกล ขณะปลดปล่อยความต้องการออกมา .

 ผมผละออกจากร่างทั้งสองบนเตียง กลิ่นเซกซ์กรุ่นอวลในอากาศ เบียดแทรกตัวตนกระเจิงหาย  แต่ไม่ช้านานห้วงความคิดหวนกลับมาทำงานอีกครั้ง ผมจำทุกอย่างได้แจ่มชัด แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ผมเพิ่งทำกลับไร้คำอธิบาย ร่างทั้งสองบนเตียงหยุดพัก เธอเลื่อนตัวออกจากร่างเกล ลงมานอนแนบร่างข้างเขา ส่วนเกลนอนนิ่งอยู่บนเตียง แขนโอบรอบไหล่บอบบางของเธอ เขาไม่ได้มองผมด้วยซ้ำ ตอนที่ผมเดินเข้าห้องน้ำไปล้างตัว  

เมื่อออกจากห้องน้ำ ฉากรักขับเคลื่อนอีกครั้ง อย่างที่ผมบอกเธอพิเศษกว่าใคร เนียนละมุน ปลอบโยน ไม่ช้านานความเครียดในตัวเกลคงมลายหายไป เขาพริ้มตาหลับ ปล่อยตัวตนล่องลอยไปในเซ็กซ์ที่จ่ายเงินซื้อ  ผมเดินออกจากห้องลงไปข้างล่าง ทิ้งพวกเขาทั้งสองไว้เบื้องหลัง

ที่ปลายบันได หนูตะเภาที่นอนอยู่ลุกขึ้นยืนทันที ที่เห็นผม มันทำท่าเหมือนจะเดินเข้ามาหา  แต่แล้วเมื่อผมเดินเข้าใกล้ มันกลับขยับตัวเปิดทางให้ผมเดินผ่านไปเฉยๆ ดูเหมือนแม้แต่หนูตะเภาก็ไม่ยินยอมจะเป็นเพื่อนกับผมในคืนนี้

ผมเดินเข้าไปในครัว เทวิสกี้ดื่มอีกแก้ว ทว่ารสวิสกี้ไม่อาจลบล้าง ความรู้สึกเย็นชืดของริมฝีปากเกลที่ติดอยู่ที่ปากผม ใบหน้าเขาผุดขึ้นในห้วงความคิด ในคืนนี้มีบางสิ่งหลุดเคลื่อนเลื่อนออกจากที่  

ในคืนนี้ ผมเพิ่งรู้สึกตัวผมต้องการอะไรซักอย่างจากเกล ทว่าความต้องการไม่ได้ระบุทิศ  ไม่แน่ชัด… ไม่อาจเคลื่อนออกจากที่ หรือหากเคลื่อน ก็คงเป็นเช่นทุกเรื่องในชีวิต คือผมก็ไม่สามารถควบคุมสิ่งใดได้เลย


.

.

.

.

.

.

.

----------------------------------

Notes อีกครั้ง - หนักไปอ่ะน้าา ... (บอกตอนนี้ก็สายไปแล้ว) คิดซะว่า พักจากเรื่องเบาๆ ของบลอดเวน ฮ่าๆ เด็กดีห้ามอ่านนะ